“niyatakāla paripākānāṃ karmaṇāṃ maghyē paripakvānāṃ upayōgēna kṣayāt, itarēṣāṃ ca aparipakvānāṃ bhōgā saṃbhavēna tadarthāyāḥ sṛṣṭēranupayōgāt prākṛtaḥ pralayō bhavati. tasmin pralayē sarvaṃ jagarbījarūpēṇa māyāyāṃ līnaṃ bhavati. māyā ca grasta samastaprapaṃcā brahmabhēdēna tiṣṭati. tadā nistaraṃga samudrakalpaṃ brahma nirīhaṃ tadaiva tiṣṭhati. paripakvēṣu tu karmasu tattatkālakarmavaśāt ucchūnaṃ bhavati, paścāt aṃkuraḥ, tataḥ, śākhāḥ, tābhyaḥ patrāṇi tataḥ puṣpaṃ, tataḥ phalaṃ - ēvaṃ kṣētra bījavat atrāpi māyā bījāt aṃkurādikaṃ jāyēt. sa ca ucchūnatādi pariṇāmō māyāḥ ēva, na brahmaṇaḥ, tasya niravayavatvāt, māyā yāśca sāvayavatvāt pariṇāmē sāvayavastunaḥ ēvāpēkṣaṇāt” (cūḍumu - prakṛti; sṛṣṭi).